Diario persoal (bueno, máis ou menos)

Tíñao que facer máis tarde ou máis cedo. Decidín parar de escribir no blog. Non o vou pechar, dáme moita pena, aquí teño moitos recordos: o fin do fraguismo, a viaxe a Londres, tódolos líos do último ano de carreira... Pero xa hai bastante tempo que isto deixou de ter sentido para min, por iso xa non deixaba posts. Durante a carreira era divertido por ver o que a xente dicía, pero agora que case non hai contacto... Non sei, xa non lle vexo razóns para continuar. Quizais abra ese blog do que lle falei a Dani (de Torneiros) hai tanto tempo con críticas sobre pelis. Non o sei. Ou quizais algún día volva retomar este blog. Tampouco o sei. Así que grazas ós que vos lembrastes de min todo este tempo despois de acaba-la carrera. A vos e cos que xa non falo, espero que vos vaia todo moi ben e que volvamos coincidir algún día. Moita sorte a todos e a todas e ata pronto.

Si, estou baldada. Hai dous meses estaba na casa rascando a barriga e vendo se alguén se apiadaba de min e me daba algo de choio e agora non teño tempo nin para actualizar isto. Pois resulta que estou a traballar de 10:00 a 15:00 como teleoperadora de portugués en Unísono e polas tardes estou en facturación e embarques de Spanair no aeroporto de Vigo. E non pensedes que o de Spanair é unha chorrada, que para que me colleran tiven que facer un curso de 7 horas diarias con 7 días teorícos e 7 de prácticas no aeroporto + dous exames. E como estou tan cansa, agora vou relaxarme un pouco e en canto poida (espero que en menos dun mes) volverei por aquí. ¡Ai, que dura é a vida do currante! Snif!

Parece ser que ós profes do último curso da nosa carreira se lles dá a todos por participar en concursos da tele, debe de ser que ó final a interpretación non dá para tanto :P Primeiro foi Diego en 50x15 e hoxe acabo de ver a Susana, a de interpretación ante os servizos públicos, en Cifras e letras, o progrma da TVG! A verdade é que en ningún dos dous casos tiveron sorte, que Diego por arriscar quedou con 1000 euros e Susana o único que levou foi o dicionario de Xerais, que o tipo contra o que xogou leva nonseicanto tempo (en euros, 2500) e ten unha pinta de Norman Bates... Ó mellor o tipo é majete, pero non parece que saia moito da casa; e digo eu, para que queres ser un coco se despois non tes ninguén con quen saír de marcha para o celebrar? :)

Hoxe foi o meu día de probas no choio. Ó final tantas ganas de marchar e tanto lío para que quedara tres horas alí. E non é que sexa tan complicado, pero o problema é que hai mogollón de traballo (ou polo menos houbo mentres estiven eu alí) e hai que facer un montón de cousas distintas. Eu estaba toda preocupada por se me tiña que aprender algún vocabulario en francés e resulta que o único que teño que dicir é: Il ne réponds pas ou Oui, un moment... Xa vedes, cinco anos de carreira para isto.
Pero iso non é o que me preocupa agora, resulta que hai un pouco estaba xogando con Rubi (a miña cadeliña, por se alguén non o sabía) e acabo de atoparlle uns bultos por cerca da barriga. Ó mellor non é nada, pero eu son unha histérica destas cousas, así que cando acabe xa ma levo correndo para o veteranio, non vaia ser.
E acabo levantando un pouquiño o ánimo cun chiste do meu profesor de francés da eoi adaptado ó galego: ¿Cal é a palabra máis longa do galego? Flexible (juas, juas, parto eu soa)