Diario persoal (bueno, máis ou menos)

... Solamente puedo decir/ gracias por veniiiiiiiiiiiiiiiiiiir...

Bueno, creo que ó final o acto non quedou tan mal, ¿non? De tódolos xeitos non puiden evitar sentir que si que foi unha merda. Primeiro o do coro: cando estou chegando ó cuvi chámame Luci da delega para me dicir que os do coro estaban alí, que os mandara o decano porque lles dixera que o do coro o levaba eu. Pero a realidade era ben distinta: a min dixérame o secretario do decano que eu non me preocupara deles e claro, os pobres chegaron e non tiñan nin onde cambiarse. Pois xa me vedes a min a última hora buscándolles un vestiario e un sitio para os sentar durante o acto (que por iso ó final faltaron tantos asientos). Despois o lío dos diplomas: houbo persoas que non o recibiron, e eu e mais Ye sentímolo moito pero na lista non estaban. O lío dos asientos, que eu non sei para que nos molestamos en poñerlles nomes ás cadeiras se total despois houbo peña que se puxo onde lle deu a gana e os que tiñan sitio asegurado tiveron que quedar de pé ou poñerse onde lles cadraba. En fin, que foi todo unha chea de despropósitos. Con todo, teño que recoñecer que me emocionei moitisísimo cando vin que todos vos levantastes cando me chamaron para recoller a miña banda. ¡Jos! Case boto a lagrimilla alí e todo. Fastidioume, iso si, non chegar a disfrutar completamente do momento polo preocupada que estaba de que todo saíse ben. A cea polo menos estivo xenial, aínda que DJ Waiter non tivese o seu mellor día ; P Ana, foi unha pena que non estiveras aquí, pero non parei de me lembrar de ti e ó final da cerimonia papá, mamá e máis eu choramos coma parvos, supoño que por unha mestura da emoción e da pena de que non estiveras aquí (quérote moito, xa o sabes).
E non me queda máis que dicir que grazas a ese grupo de mulleres que me axudaron: Ye, Alba, Iria e Carol e grazas tamén a todos e todas os que me destes apoio moral e que ofrecestes a vosa axuda incondicional. Moitísimas grazas e un bico moi forte.