Diario persoal (bueno, máis ou menos)

Hai que ver. Só pasou unha semana (máis ou menos) dende a última vez que nos vimos e xa vos boto de menos. Este vai ser un verán moi longo, seguro. Á incerteza de non saber cara onde guiar a miña vida súmase a pena de non volver pasar as mañás e as tardes no CUVI convosco. ¡Que lle imos facer! Teño o día melancólico. Pero pase o que pase sempre estaredes no meu corazón, e aínda que non nos vexamos tan a miúdo coma antes sempre vos recordarei porque vos quero un montón.