Diario persoal (bueno, máis ou menos)

O fin dunha época

2007-08-07T15:07:00.001+01:00

Tíñao que facer máis tarde ou máis cedo. Decidín parar de escribir no blog. Non o vou pechar, dáme moita pena, aquí teño moitos recordos: o fin do fraguismo, a viaxe a Londres, tódolos líos do último ano de carreira... Pero xa hai bastante tempo que isto deixou de ter sentido para min, por iso xa non deixaba posts. Durante a carreira era divertido por ver o que a xente dicía, pero agora que case non hai contacto... Non sei, xa non lle vexo razóns para continuar. Quizais abra ese blog do que lle falei a Dani (de Torneiros) hai tanto tempo con críticas sobre pelis. Non o sei. Ou quizais algún día volva retomar este blog. Tampouco o sei. Así que grazas ós que vos lembrastes de min todo este tempo despois de acaba-la carrera. A vos e cos que xa non falo, espero que vos vaia todo moi ben e que volvamos coincidir algún día. Moita sorte a todos e a todas e ata pronto.

Agora que chega o verán...

2007-06-26T19:41:00.000+01:00

Pois resulta que ó final atopei un curso con moi boa pinta para aproveita-la bolsa do mec. Custa xusto 1600 euros (que é a contía total) e inclúe: avión dende Madrid, cuarto cunha familia a media pensión e 20 horas semanais de clases durante 15 días. E o mellor de todo é o sitio: Toronto ou Vancouver. E claro, Berto dime que non me emociones, que continue a buscar porque ó mellor podo atopar algo que me guste máis. Pero como non emocionarme pensando que se vou a Vancouver vou poder ver os sitios onde se rodaba Expediente X! De todas formas, seguirei a procura de cursos...

Vaca vaca vacacións!

2007-06-20T16:31:00.000+01:00

Si señor, este verán (se nada o impide) penso marchar de vacacións fóra de España. Se non estou a traballar en agosto, marcho con Berto a Zurich durante 7 ou 15 días a visitar a miña irmá; e se traballo, marchamos a París unha finde. ¡Pero aínda hai máis! Resulta que ó final déronme a bolsa do mec para facer un curso de inglés no estranxeiro. Si, xa sei que o de ir facer un curso de inglés de negocios despois de acabar a carreira é un pouco heavy, pero o que vou facer é aproveitar a bolsa para facer un pouco de turismo :P Eu estaba pensando en ir a Australia ou ós E.U.A, pero non creo que a bolsa e os estudos den para tanto. Así que, a partir de agora voume dedicar a buscar cursos baratos en sitios bonitos e a ver que sae. Xa vos manterei informados/as. Unha apertaaaa

Baldada

2007-05-12T19:45:00.000+01:00

Si, estou baldada. Hai dous meses estaba na casa rascando a barriga e vendo se alguén se apiadaba de min e me daba algo de choio e agora non teño tempo nin para actualizar isto. Pois resulta que estou a traballar de 10:00 a 15:00 como teleoperadora de portugués en Unísono e polas tardes estou en facturación e embarques de Spanair no aeroporto de Vigo. E non pensedes que o de Spanair é unha chorrada, que para que me colleran tiven que facer un curso de 7 horas diarias con 7 días teorícos e 7 de prácticas no aeroporto + dous exames. E como estou tan cansa, agora vou relaxarme un pouco e en canto poida (espero que en menos dun mes) volverei por aquí. ¡Ai, que dura é a vida do currante! Snif!

A jugaaaaaaaaar!

2007-04-17T15:16:00.000+01:00

Parece ser que ós profes do último curso da nosa carreira se lles dá a todos por participar en concursos da tele, debe de ser que ó final a interpretación non dá para tanto :P Primeiro foi Diego en 50x15 e hoxe acabo de ver a Susana, a de interpretación ante os servizos públicos, en Cifras e letras, o progrma da TVG! A verdade é que en ningún dos dous casos tiveron sorte, que Diego por arriscar quedou con 1000 euros e Susana o único que levou foi o dicionario de Xerais, que o tipo contra o que xogou leva nonseicanto tempo (en euros, 2500) e ten unha pinta de Norman Bates... Ó mellor o tipo é majete, pero non parece que saia moito da casa; e digo eu, para que queres ser un coco se despois non tes ninguén con quen saír de marcha para o celebrar? :)

MUUUUUUUUUUU

2007-04-10T01:13:00.000+01:00

Chi chi. Chegan as vacas da Cowparade! Pero tal e como demostran as probas aquí presentes, eu xa asistira antes a esta congregación de vacas variopintas. Para quen non o saiba, a Cowparade ten xa moitos anos de percorrido polo mundo, e esta que vedes aquí é unha de Zurich. Se queredes máis información, visitade a páxina oficial e poderedes ver fotos doutras edicións: http://www.cowparade.com Aínda que non aparece a de Zurich, eu teño a proba de que si estiveron :P Tamén falan dela na Wikipedia, e aquí podedes comprobar que se creou en Zurich e que quen fixo a entrada debe de ser americano. Sen ánimo de ofender, pero fixádevos en que categoría encadran Zurich e Suíza: http://en.wikipedia.org/wiki/CowParade

Estas exposicións tamén se fan con osos, bancos e un montón de cousas, pero non teño moi claro que sexa da mesma organización. Aí tendes outra fotiño. Por certo, que pasado mañá temos (Iria e mais eu e todos os que se presentan, claro) os exames de tradutora xurado, así que desexádenos moitisísima sorte.

Unha aperta!

Un día máis por aquí

2007-03-30T16:02:00.000+01:00

Hoxe foi o meu día de probas no choio. Ó final tantas ganas de marchar e tanto lío para que quedara tres horas alí. E non é que sexa tan complicado, pero o problema é que hai mogollón de traballo (ou polo menos houbo mentres estiven eu alí) e hai que facer un montón de cousas distintas. Eu estaba toda preocupada por se me tiña que aprender algún vocabulario en francés e resulta que o único que teño que dicir é: Il ne réponds pas ou Oui, un moment... Xa vedes, cinco anos de carreira para isto.
Pero iso non é o que me preocupa agora, resulta que hai un pouco estaba xogando con Rubi (a miña cadeliña, por se alguén non o sabía) e acabo de atoparlle uns bultos por cerca da barriga. Ó mellor non é nada, pero eu son unha histérica destas cousas, así que cando acabe xa ma levo correndo para o veteranio, non vaia ser.
E acabo levantando un pouquiño o ánimo cun chiste do meu profesor de francés da eoi adaptado ó galego: ¿Cal é a palabra máis longa do galego? Flexible (juas, juas, parto eu soa)

Traballo, traballo

2007-03-29T16:24:00.000+01:00

Bueno, bueno. Paréceme a min que ó cadradiño este de factorize.com se lle vai un pouco a olla. Acabo de ler que "laranxeira unha vez empurrou a Stephen Hawking por unha montaña abaixo sen freos". Pero de algo hai que rirse na vida, ¿non? Humor macabro, pero...
Polo de agora sigo agardando impacientemente a que chegue o luns para comezar co meu traballo. Vamos, ¿quen non tería ganas de empezar? Estar de recepcionista durante tres días por sesentaepico euros brutos é un choiazo. Inda por riba, eu non pensaba pasarme por alí mañá para ver como funcionaba o choio (que foi o que me dixeran na ett que me recomendaban facer) pero onte volvín falar con eles e a directora da ett veu falar comigo (que nivelazo, ¿eh?) e díxome que era mellor que fora porque o luns vou estar completamente soa, que na recepción non vai haber ninguén para preguntarlle algo. Que non me obrigan a ir claro, pero que mo recomendan. ¡E como me van obrigar! ¡Só jodería! Voulles ir traballar por unha mierda e se inda por riba me obrigasen a irlles dúas horas gratis ían dados.
Por certo, hoxe pola mañá respondín a unha oferta de choio en translatorscafe.com moi.. mmmh... como dicilo... singular. Trátase de dicir palabrotas e expresións con tacos nun chat para comprobar que non quedan restrinxidas. Pero o máis sorprendente non é a oferta en si, senón que pagan 15$ a hora, máis do que gaño dando clases(6€) e de recepcionista (menos de 4€). Así que se me collen, eu encantada. Xa vos pedirei consello se me quedo en branco ;P

Xa pasou San Pepe

2007-03-24T19:15:00.000Z

Si señor, estamos no aftermath de San Pepe. Coma sempre, resaca non teño (aínda o podo dicir, juas juas) e é que tres cubatas e unha coronita tampouco dan para tanto. Pero chegan polo menos para que non recorde como coño me fixen os dous pedazo de negróns que teño na parte de adiante da perna máis ou menos á mesma altura. Ademais, teño unhas maniotas que pa que. Pero pagou a pena, si señor. Gustoume ver a alguén coñecido, de feito vin a máis xente da que pensaba. Con Dani e David xenial (a ver se realmente facemos esa visitiña ó Lino en Semana Santa) e apareceu, como non, San Agustín, que está en tódolos lados ; ) A noite empezou no Bartolo, evidentemente, e despois de pasar pola Bola fomos ó Iguana. A última vez que estivera alí fora no entroido de hai dous anos con Xise e o enviado (buaaaaaaaah, que recordos), pero non cambiara moito. Vamos, que o pasei xenial. Emborracheime, estiven cos meus colegas e o meu mozo e descubrín unha faceta de Dani (de Torneiros) que non coñecía : P Así que só espero que se repita pronto e con moita máis xente, que hai que pasalo ben. BIKOOOOOOS!
Proba fotográfica da existencia dese estraño ser que era o enviado

Uuuuuuuu! Teño traballo

2007-03-23T12:58:00.000Z

Bueno, iso de traballo é un dicir; máis ben vou estar de escrava como recepcionista para unha empresa de Valladares. Resulta que o choio é de sustitución: luns, martes e mércores de semana santa. ¿E sabedes canto me pagan por eses tres días en total? Pois 60 euros brutos. Menudo pastón, ¿eh? Normalmente non aceptaría o choio, pero como necesito ir collendo experiencia nalgo... Á parte, todo o mundo sabe como son as ett, que lles dis que non unha vez e despois a saber cando che volven chamar. Ademais, tampouco ía facer nada en semana santa, que sen pasta a ver a onde ía.

Por certo, hai que ver como se nota que nos facemos velliños. Onte chamo a Iria para ver se viña ó San Pepe e resulta que ela se enterara polo periódico de cando era o día. ¡Que triste! Xa non somos universitarios/as, señores (bueno, a maioría). E o peor non é iso, o peor é que eu nin sequera vou subir hoxe á tarde ó cuvi. Teño que estudar para os exames de tradutora xurado (que total vou suspender) e non se pode. ¡Ai que penita de vida! De todas formas hoxe toca coller unha boa borracheira e recordar vellos tempos.

¡VIVA SAN PEPE!

Ola, que taaal?

2007-03-19T17:47:00.000Z

A verdade é que non tiña pensado actualizar isto, pero entrei por casualidade e deume pena ver as miñas mascotas tan soliñas e dixen: "vai haber que facer algo". Pois a miña vida segue máis ou menos igual dende novembro, a verdade. Buscando un choio que non aparece e pasando o tempo en casa ou na EOI : P Bueno, cambiar algo cambiou. Agora por fin teño internet na casa e estou preparando os exames de tradutora xurado, o que pasa é que non podo dicir que sexa moi constante, precisamente. Empecei hai unha semana e non sei eu se para o 11 de abril estarei preparada, pero que se lle vai facer. Dicíanme por aí que a ver se fago un fotolog en vez dun blog, pero é que eu sigo sen cámara dixital e as únicas fotos que podería colgar serían do ano catapuschimpún (de cando eu aínda era unha unversitaria, que tempos!). E este venres é SAN PEPE, por fin. Borracheira, de marcha por Vigo, ver os antigos compis... Dios, creo que vou chorar, snif! Así que xa sabedes, que vos quero ver a todos por alí sen falta e sen excusa posible. Unha aperta e non prometo que vaia actualizar isto a miúdo, pero si de cando en vez. Ata prontoooo!

¿Quen dixo que non me pasaba nada interesante?

2006-11-20T11:47:00.000Z

Mentira, si que me pasan cousas interesantes. Todo empezou o xoves da semana pasada. Este era o plano para a finde: xoves=cea coas rapazas; venres=San Mineco; sábado=cea cos colegas de Porriño; domingo=descansar. O xoves todo foi máis ou menos ben se non temos en conta algunhas baixas e a minicea que acabamos por facer. Saímos de marcha e pasámolo moi ben inda que eu acabara a noite de mala hostia porque... ¡non me deixaron entrar no Plantaaaaa!. ¿A alguén lle parece normal? E é que polas pintas non puido ser, porque xa me diredes que co que entra alí... Pero a noite pagou a pena, xúntamos unhas poucas a recordar vellos tempos e por fin puidemos ver a Xise en vivo despois de tanto tempo (¡Canto te boto de menos, juapa!).
O venres non pasou nada porque non saín. Berto quedou sopa no sofá da miña casa e como está tan riquiño cando durme deume cousa esperatalo ; )
O máis divertido foi o sábado. Fomos cear a un sitio bastante normaliño, pero a comida estaba boísima. O malo veu despois, saímos de marchar e... roubáronme o bolso. Si señor. Eu vixiándoo cada dous por tres e nun minuto que me despistei, ale. Levaba todo: o inhalador, a carteira con TODA a documentación, o MÓBIL... Así que si, outra vez me roubaron o móbil e outra vez ando co walkie-talkie. Bueno, agora mesmo deixoume un colega outro móbil un pouco máis novo có walkie-talkie ata que compre un. Do único que me alegro é de que polo menos só levaba 2,5 € porque saíramos de cea e xa me tomara un chupito de tequilal. Así que que se foda, que polo menos non puido levar moita pasta.
En fin, que case prefería que non me pasara nada, pero que lle imos facer. Un saúdo e un consello: don't leave any bagage unattended and keep your belongings with you at all times. ; P

O retorno da laranxeira

2006-11-06T11:21:00.000Z

Jos, xa sei que pasou moito tempo dende a última vez que actualicei isto, pero se non o fixen antes foi por dúas boas razóns: 1ª levo enfermita dende o xoves e non puiden saír de casa; e 2ª creo que iso foi o máis interesante que me pasou dende a última vez que me puxen a contar a miña vida por internes. Vamos, que sigo buscando choio e vagueando por aí. Pero todo vai cambiar a partir do xoves. ¿Por que? Vos preguntaredes algúns. PORQUE VÉN XISEEEEEEEEEEEEEE!!!!!! Si señor, e vai ser festa rachada. Dá igual que acabemos sendo os catro de sempre, que haxa redadas policiais por Churruca ou que chova a cántarso. Cito palabras textuais cando digo: IMOS A MUEERTEEEEEEEEEEEEEEEE. Así que seguramente xa terei máis cousas que contar despois do día 9 (jur, jur).
Bueno, tampouco podo dicir que non me pase nada. Empecei hai pouco con alemán na escola de idiomas. Por agora parece moi divertido, pero como faltei un día xa teño medo de ir e de non me enterar de nada. E ollo, que xa aprendín unha chea de cousas: sei decir "¿como te chamas", "chámome tal", "¿que tal estás?", sei contar ata doce... Ale, que xa estou preparada para que me solten por Zurich adiante ; )
E nada máis, que me alegro de ver que a todos vos vai máis ou menos ben e de que aínda hai xente que se lembra de min (vos xa o sabedes). Unha aperta e ata prontooooooo.

Acabou o verán

2006-09-21T18:24:00.000+01:00

Por fin, despois de tanto tempo e tras a insistencia da audiencia (y sin haberlo planeado m'ha salido un pareado) volvo a escribir. Non prometo que o vaia facer moi a miúdo, pero agora que teño máis tempo libre tentarei facelo.
A maioría de vós xa sabedes como me vai, e senón, póñovos ó día:
-Das catro ás que me presentei teño dúas aprobadas fixo, faltan as de Galanes, como non.
-Sobre a miña vida inda non sei que hei de facer; pero de principio a semana que vén póñome a buscar choio no meu (como non paro de dicir estes días).
E non hai máis que dicir, xa vedes que un verán enteiro non deu para moito. Bueno, mentira, que veu a miña irmá a casa. Pasámolo moi ben e case me boto a chorar na despedida (vou ter que facer algo para cambiar isto de cada vez que nos despedimos).
Biquiños a todos, encántame estar outra vez de volta e ATA PRONTO E SORTE EN TODO O QUE FAGADES.

Verán, verán

2006-06-22T12:46:00.001+01:00

E despois de tanto tempo sen dicir nada novo, aquí estou, esperando con impaciencia a que chegue o venres: SAN XOÁAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAN!!!! O único que agardo desa noite é que sexa mesmo mellor que o ano pasadso (se iso é posible). Creo que ten o seu punto de graza que unhas cantas horas antes aínda non saibamos que imos facer exactamente. Está cientificamente demostrado que os planos que se fan a última hora sempre son os que saen mellor, e se non hai ningún estudo feito sobre isto, debería habelo. Así que haberá que esperar ata a aemana que vén para que poida contar cousas interesantes, porque hoxe, á parte de que seguimos esperando polas notas de galages e todo iso, só podo dicir que QUEDA MENOS DUN MES PARA QUE A MIÑA IRMÁ VEÑA DE VACACIÓNS. Ejem, creo que tal e como se pode observar teño bastantes ganAs de que veña. Máis que nada porque imos facer unha chea de cousas divertidas das que xa falaramos cando estiven en Zruich da última vez: ir ás Cies, imos ir á feira de Vilanova de Cerveiura, a tomar unha táboa de chupitos ó Bar Tolo... Jus, jus. Ímolo pasar de medo, vaite preparando, anita.
Así que xa sabededes, se queredes saber máis cousas divertidas a esperar ata a semana que vén que seguro que esta fin de semana dá para moito. Ademais, tamén vos farei saber que tal co estreno do coche de berto (non pensedes mal, que vos coñezo..., ou si, como vós vexades : P

TEST

2006-06-07T12:26:00.000+01:00

Por invitación de Iván, aí van as miñas repostas ó test:
que seria eu se tivesse sido...

* ... um mês: decembro
* ... um dia da semana: o venres
* ... um momento do dia: o mediodía, despois de comer mentres vexo Friends
* ... um planeta: Marte
* ... um animal: os cans (de seguro que non vos estraña)
* ... um móvel: o sofá
* ... uma bebida: margaritas
* ... um instrumento musical: o violín, sempre quixen aprender
* ... uma fruita: a laranxa
* ... uma canção: Strong Enough de Cher ou I will Survive en calquera das súas versións (son un pouco monotemática, si)
* ... uma matéria: ultimamente, interpretación ante os medios ou ante os servizos públicos
* ... uma parte do corpo: o ventre
* ... um objecto: os lentes de contacto, grande invento
* ... uma comida: ¿só se pode dicir unha? Difícil, pero... Quizais o salmón afumado.
* ... um personagem animado: Son-Goku, evidentemente
* ... um número: o 6
* ... um (auto)carro: PANCHIIIIIIIII
* ... uma cidade: O Porriño
* ... uma dor: os erros cometidos
* ... um mar: calquera
* ... um idioma: o ruso (materia pendente, algún día será)
* ... uma flor: a rosa
* ... uma cor: creo que non fai falla dicilo, pero a laranxa
* ... um verbo: rir
* ... uma estação do ano: verán
* ... uma prenda de vestir: unha saia
* ... um livro: buf! 1984, Crónicas marcianas, The Time Traveler's wife, The Pillars of the Earth, Ensaio sobre a lucidez, No digas que fue un sueño, Soños eléctricos, Galván en Saor, etc. etc. etc.
* ... um país: Galicia
* ... um lugar: O Rover do meu neno (e non pensedes mal, que vos coñezo)
* ... um desporto: ¿o comecocos conta como deporte?
* ... um filme:THe Nightmare Before Christmas, X-Files: The Film, Sempre Xonxa, Dawn of the Death, EL efecto mariposa, etc. etc.
* ... uma marca: feira Vilanova de Cerveira ou Candem
* ... uma série: Expediente X, Friends, Gatocán, Son-Goku, etc. etc.
* ... uma página web: yonkis.com
* ... um sabor: fresas
* ... um signo do zodíaco: Tauro
* ... um perfume: o do Lidle de 3 euros con algo que lle gusta a todo o mundo

E ale, xa está. Como teño que invitar a cinco persoas para que o fagan (ou iso teño entendido), invito a Xise, a Iria, a Caro, a Alba e a miña irmá. Ata prontoooo

Para as miñas rapazas

2006-06-07T12:14:00.000+01:00

Hai que ver. Só pasou unha semana (máis ou menos) dende a última vez que nos vimos e xa vos boto de menos. Este vai ser un verán moi longo, seguro. Á incerteza de non saber cara onde guiar a miña vida súmase a pena de non volver pasar as mañás e as tardes no CUVI convosco. ¡Que lle imos facer! Teño o día melancólico. Pero pase o que pase sempre estaredes no meu corazón, e aínda que non nos vexamos tan a miúdo coma antes sempre vos recordarei porque vos quero un montón.

Agradecida y emocionada...

2006-05-22T09:47:00.000+01:00

... Solamente puedo decir/ gracias por veniiiiiiiiiiiiiiiiiiir...

Bueno, creo que ó final o acto non quedou tan mal, ¿non? De tódolos xeitos non puiden evitar sentir que si que foi unha merda. Primeiro o do coro: cando estou chegando ó cuvi chámame Luci da delega para me dicir que os do coro estaban alí, que os mandara o decano porque lles dixera que o do coro o levaba eu. Pero a realidade era ben distinta: a min dixérame o secretario do decano que eu non me preocupara deles e claro, os pobres chegaron e non tiñan nin onde cambiarse. Pois xa me vedes a min a última hora buscándolles un vestiario e un sitio para os sentar durante o acto (que por iso ó final faltaron tantos asientos). Despois o lío dos diplomas: houbo persoas que non o recibiron, e eu e mais Ye sentímolo moito pero na lista non estaban. O lío dos asientos, que eu non sei para que nos molestamos en poñerlles nomes ás cadeiras se total despois houbo peña que se puxo onde lle deu a gana e os que tiñan sitio asegurado tiveron que quedar de pé ou poñerse onde lles cadraba. En fin, que foi todo unha chea de despropósitos. Con todo, teño que recoñecer que me emocionei moitisísimo cando vin que todos vos levantastes cando me chamaron para recoller a miña banda. ¡Jos! Case boto a lagrimilla alí e todo. Fastidioume, iso si, non chegar a disfrutar completamente do momento polo preocupada que estaba de que todo saíse ben. A cea polo menos estivo xenial, aínda que DJ Waiter non tivese o seu mellor día ; P Ana, foi unha pena que non estiveras aquí, pero non parei de me lembrar de ti e ó final da cerimonia papá, mamá e máis eu choramos coma parvos, supoño que por unha mestura da emoción e da pena de que non estiveras aquí (quérote moito, xa o sabes).
E non me queda máis que dicir que grazas a ese grupo de mulleres que me axudaron: Ye, Alba, Iria e Carol e grazas tamén a todos e todas os que me destes apoio moral e que ofrecestes a vosa axuda incondicional. Moitísimas grazas e un bico moi forte.

Capri, capri, capricornio

2006-05-09T13:39:00.000+01:00

Moitas grazas a todos por vos preocupardes por min. Sei que o último post era bastante deprimente e depresivo, así que pensei que xa era hora de actualizar isto dunha vez. O día que escribín todo iso estaba de moral moi baixa (vamos, nivel do chan como mínimo), pero hai que comprendelo. Non é polo do acto de licenciatura, nin por que remate a carreira nin nada diso, é porque son capricornio e, tal e como todos saberedes, somos dos peores signos de todo o zodíaco: egoístas, egocéntricos, pechados, pouco sociables, apagados, agarrados ós cartos... e pesimistas. Recoñezo que desde sempre tentei evitar esas tendencias tan propias do meu signo zodiacal, pero hai veces que un non pode loitar co que leva dentro e, nunca mellor dito, a cabra sempre tira ó monte. Ben, agora xa sabedes por que a laranxa é a miña cor favorita: necesito ter cousas alegres preto para non caer na tristura propia de min.
E agora que xa me coñecedes un chisquiño máis deíxovos ata que volva ter tempo para actualizar isto, que non sei cando será, a verdade. Biquiñoooooooos... +

Día negro

2006-04-27T09:35:00.000+01:00

Esta é, sen dúbida, unha das peores semanas no que levo de ano. E o grave é que é unha das peores (por non dicir a peor) e aínda estamos a xoves cunha longa fin de semana por diante. O que máis me fastidia é que vaia bo tempo, polo menos podía chover ou algo e así xa me sentía máis acorde co meu arredor. Estes días desexei máis veces ca nunca na miña vida que se detivese o tempo ou que me tragase a terra, pero non aconteceu. Iso é o malo de ser adulto, ¿non? Que creces e te decatas de que a vida era máis fácil antes cando só te tiñas que preocupar de que ía pasar no capítulo do día seguinte de Dragon Ball Z. Agora andamos sempre con demasiadas cousas na cabeza. Teño oído (e parece que máis nestes días) que hai que aproveitar a vida e todo iso, ¿pero quen che pode aconsellar para que a aproveites ben? Ninguén. Imos facendo erros e máis erros e máis erros e as cousas van ocorrendo e non podemos facer nada para cambialo. Nada. Imos construíndo día a día o noso futuro ¿para que? Se total ó final as cousas nunca son como un quere. Todo é unha merda, especialmente en días coma hoxe.

Acaban as vacacions : (

2006-04-16T21:42:00.000+01:00

Todo o que empeza ten que rematar, non? De volta a vida normal, as duas horas (juas, juas) con Galanes por materia, as catro horas diarias que van tocar con diego durante a proxima semana, as PUTAS enquisas (xa estou ata os mismisimos e inda non empecei)... Todas esas cousas bonitas que ten a vida universitaria e especialmente no CUVI. Pero levo moitas cousas agora que volvo: varios piercings (algun regalo da minha irma), un vestido (tinha que saciar a minha febre consumista), alguns regalitos que xa tenho ganas de dar e sobre todo un monton de chocolates e uns kilos de mais. Se e que estes almorzos a base de pan con mantequilla salgada e queixo fresco e o resto do dia a base de chocolates de clases varias e pastas riqusimas tinhan que ter algunha consecuencia a curto prazo. Estou por asegurar que cando chegue a metade da roupa non me vai servir. Pero non me arrepinto, que carai, xa tenho pensado pasar a primeira semana en Espanha cunha dieta de desintoxicacion que consistira basicamente en non comer nada; total, tampouco creo que vaia ter moita fame. Se e que tenho que reconhecer que por primeira vez na minha vida pasei unha semana sen ter nin un chisco de fame en todo o dia e comendo porque era a hora. E ademais de comer e de comprar tamen fixen outras cousas coma ir ao Technorama (unha especie de Domus pero mais interactivo e con mais chismes para fuchicar) ou ao zoo de Zurich, que para que vos fagades unha idea do grande que e digovos que tenhen unha zona enoooooorme en plan invernadoiro a 25 graos para crear o ambiente dunha selva tropical e tal cual. En fin, xa vos irei contando mais cousinhas de que me vaia lembrando. Moitos bikinhos a toda a xente e vemonos prontoooooo.
PD: Moitas felicidades, David, polo de Grecia. A deixar o pavillon ben alto!

SEMANASANTAAAAA!!!!!!!

2006-04-11T09:40:00.000+01:00

Antes de nada tenho que pedir desculpas por non ponher tiles, pero e que estou escribindo cun teclado aleman e o til e dificil de ponher. E por que ando eu cun teclado aleman? SIIIIIIIIII!!!! Porque estou en Zurich, nena!!! Xa e a segunda vez que venho e sigueme a parecer unha cidade preciosa. Non e que sexa moi grande, pero e moi chula. Hai un lago enorme no medio e medio con cisnes e parrulinhos superchulos, pero a minha irma non me deixa achegarme a eles porque di que me poden morder : ( A xente movese sobre todo a pe e en tranvia, que aqui se chega ben a todos os sitios, non fai falla sacar o equipo de escalada para alguns sitios de Vigo. Ademais de todo isto, e un sitio no que e un pouco dificil que tenhas morrinha: hai un C&A, e moi normal escoitar falar GALEGO polas ruas ou nos bares... Vamos, que te sintes como en casa. Unha das cousas que mais me mola de aqui e que ainda que fora hai uns 8 graos eu na casa estou cun vestido de veran, que aqui en todos os lados ponhen a calefaccion ao maximo.
Este ano para vir fixen O Porto-Madrid-Zurich. E si, pasei pola T4, e atencion: cheguei coas maletas e o vo so se retrasou 15 minutos!!! Shit yourself little parrot! Iso si, tivenme que botar 5 horas pola T4 adiante dando voltas porque chegaba a madrid sobre as tres da tarde e o vo a Zurich non saia ata as oito menos dez. E sabedes a quen vin por Barajas? A M.A.N. Miguel Angel Munhoz, o de UPA Dance. Que emocion, eh? Eu case me desmaio da emocion ; )
E asi que aqui estou agora, na casa de minha irma tentando mentalizarme para facer os traballos de Galanes para xuridicos de frances e de es-gal-es. So ela poderia facer que tivese que pasar as manhas na casa facendo esas mierdas en vez de poder andar po ai fora pasando ben. Snif!
Bueno, espero que todos o esteades a pasar tan ben coma min nestas vacacions inda que esteades na casa e xa nos vemos a volta. Un bico e unha aperta a tod@s.

Pre-semana santa

2006-04-06T09:22:00.000+01:00

Ben, ben, ben. ¡En dous días estou en Zurich! Iso si, espero que as miñas maletas tamén, que paso pola T4 e a saber onde acaban. Polo menos vou estar coa miña irmá, así que se teño que estar sen maletas uns días (porque eu son positiva e espero que se me perden a maleta a acaben atopando) xa me deixará ela roupa.
Que máis... ¡Ai, si! Hoxe pola noite de cea con Noe (quérote moito, chuliña, inda que xa o sabes) e de marchuki por aí con ela e con quen nos atopemos. E mesmo se chove, nós iremos por aí a mollarnos, que dentro dos pafetos (jus, jus) non chove.
O problema é que me espera unha semana santa facendo traballos. A quen se lle conte... Eu noutro país de vacacións facendo traballos en vez de andar por aí a ver cousas bonitas...
En fin, que espero que todos o pasedes moi ben nestas vacacións e que non traballedes demasiado. Un bico...

Acto de licenciatura

2006-03-28T12:03:00.000+01:00

Se é que o teño ben merecido. ¿Eu que dixen a final de curso do ano pasado? "Non organizo máis ceas". Ben, supoño que para min dicir iso é como dicir que non vas beber máis despois de pasar a peor resaca da túa vida e acabas meténdote tres tequilas a fin de semana seguinte. A cousa é que, aínda non sei como, acabei por meterme a organizar o acto de licenciatura eu soíña. E claro, agora veñen os líos e xa me ando rallando con se caberemos todos no salón de actos, como colocaremos á peña, se é boa idea o de que sexan 4 profesores padriños no lugar de traer a alguén de fóra... E índa por riba vou eu de guai e ofrézome a facer o discurso. Porque claro, xa houbo un montón de peña (conste que o agradezo de corazón) que se ofreceu a axudarme a facelo, pero a que vai subir ó escenario a falar son eu, e iso non é que me moleste, o que me molesta é que o máis probable é que tropeza cando suba ou baixa porque eu son así e vai haber un descojone xeral e eu vou quedar alí, tirada no chan, sen saber que facer.... Buaaaaa! ¡Que medo escénico que me acaba de entrar de repente! O que máis me preocupa de todo en realidade é o de se caberemos no salón de actos. A ver, somos 90 + algúns profesores + tres persoas por alumno. PERO HAI QUE TER EN CONTA QUE vai haber moita peña que traia máis de 3 persoas (eu teño a 5 que queren vir...). Sei que tamén hai quen non vai traer a ninguén, pero a ver.
En fin, que vou necesitar o apoio e a axuda de todos vós para pasar este transo, para facer o discurso, para organizar o acto, para non morrer dun ataque de histeria coas cousas que teño que facer... Así que xa sabedes, que toda axuda é pouca. Unha aperta e a seguir cara adiante!!

2006-03-21T10:49:00.000Z

Hoxe por fin fixen a reunión para explicar o do acto de licenciatura. A verdade é que pensei que ía vir inda máis xente (xa me tiña preparado un discurso e todo...). Bueno, creo que todo o mundo se enterou do importante, así que agora a falar co decano e a ver en que queda todo. Teño que recoñecer que non me sorprendeu que a xente se fixera a sueca ó falar dun voluntario que dera o discurso do acto, nin que Santi se puxera colorado (creo que a estas alturas non pode haber ninguén que dubide de que se vai presentar). Eu pola miña parte estouno pensando, pero aínda non o teño seguro. Molar, mólame a idea de subir ó palco e que me graven para o vídeo toda japi lendo o meu discurso. Despois a ver se hai cea. A min paréceme de puta madre, que non sea por cenas. A cousa é que Julián (que é o que a vai organizar, en principio) dixo que estaría ben facela nun local que tamén tivese pub ou algo así, pero eu non sei ata que punto sería boa idea. Non me imaxino a todos de pachanga nun restaurante, a verdade.
E bueno, agora marcho que vou falar co decano. ¡A ver que sae de aquí!

Así sempre

2006-03-12T18:49:00.000Z

E non falo só de que por fin o Exército Vermello (por se alguén non o sabe, a selección de fúrbol de 5º de Tradución) gañara un partido, senón porque xa era hora de ter un par de semaniñas de JUERGA JUERGA JUERGAAAAA. Todo empezou co martes de entroido, que pola miña última mensaxe xa saberedes que tampouco foi que o disfrutara moito. Despois saímos o venres Iria, Xise e máis eu e foi a bomba, mesmo se eu non puiden tomar máis alcohol ca unha clarita por temor a consecuencias indesexables. O xoves seguinte foi a cea de clase, e bastante ben, pero iso xa o contarei con máis tempo. En fin, que así sempre, todas as semanas. Aburiñooooooo.

Martes de entroido...

2006-03-02T15:41:00.000Z

Menuda noite. Só vivira unha así en San Teleco deste ano, así que os que non estivestes presentes o martes xa vos podedes imaxinar como foi a cousa. A miña lista de agradecementos é enorme: a Berto por estar aí, levarme ata casa, meterme na cama e aguantarme; a Xise por aguantarme e aguantar de min ata a parada de bus (dalgunhas cousas si que me lembro); a Lari (a colega de Iria, qué ben me cae) por facer o que eu non era capaz nin borracha... En fin, que graciñas a todos e todas por estar aí. O mércores foi HORRRIBLEEEE. Con dicirvos que estamos a xoves e cada vez que penso nalgo relacionado co alcohol éntranme arcadas. E o peor foi dicirlle á miña nai que se case non comín durante dous días e se tampouco me movín de casa foi porque o martes á noite me debeu de coller frío e acabei atopándome mal. ¡Que desastre...! Eu creo que algo terá que ver que as dúas únicas veces que me pasou algo parecido foran no último (iso espero) ano de carreira. Pero penso enmendarme. Para empezar, a semana que vén vou comezar a asistir regularmente a todas as aulas, porque non pode ser que a estas alturas haxa materias ás que inda non fun. Para continuar, non vou dicir que non volverei tomar alcohol ou tequila na miña vida porque si o farei, tentarei controlarme un pouco máis porque isto non pode volver acontecer. E por último, non vos queixedes que ós que estavades alí inviteivos a chupitos!!! (Creo que unha parte de min puido predecir o futuro e decidiu compensarvos de antemán polo que ía ocorrer). En fin, que espero que me sigades querendo igual a pesar das miñas borracheiras que eu vos quero a todas (inclúo a Berta tamén). Un bico e aburiñooooo.

Me encanta el CUVI

2006-02-17T18:33:00.000Z

E tanto me gusta, que estamos a venres día 17 ás 19:40 e inda ando por aquí enriba. ¡Que noxo! Se é que estas cousas só me pasan a min. Resulta que vou eu toda japi despois da clase-maratón de medios a coller o meu Panchito cando vexo que o reloxo do coche non funciona, e penso: "¿Non quedaría sen batería?" Pois si, resulta que Panchito estivo coas luces curtas como catro horas seguidas e claro, o pobre non aguantou. Que conste que xa fixen as chamadas telefónicas pertinentes para saír xaaaaaaa de aquí. Se é que ademais levo unha semaniña... O outro día deixei as chaves de casa na casa, e xa me ves a min ás tres e pico da mañá chamando como unha tola para que meus pais me abriran. Pero entre a xordeira de miña nai e o sono profundo de meu pai pensei que ía quedar porta afora toda a noite, alí a única esperta era Rubi, que a vou ter que ensinar a que abra a porta ou algo así. A cousa é que ó final meus pais abríronme cando escoitaron o telefonillo do portal: nin timbre (coa de decibelios que ten o da nosa casa) nin teléfono nin nada. Pero aí non queda todo. Un para de días despois fun á praza elíptica e cando vou coller o coche: ¡sorpresa! ¿Onde credes que estaban as chaves? Pois si, no contacto do coche coa porta pechada, como non. Pois aí me tendes a min chamando a un colega (grazas Víctor) para que fose á miña casa a pedirlle a chave de reposto a meu pai (menos mal que desta vez inda era cedo) para que despois ma trouxera. ¡Se é que non se poden facer tantas cousas a un tempo! Xa non sei nin onde teño a cabeza. En fin, a ver se a vou recuperando pouco a pouco.
Por certo, que inda que tivera que marchar tan cedo do aniversario de Alba (felicidades, outra vez) que saibades que ás seis da mañá andava eu chamándovos e ninguén me fixo nin caso. De todas formas, o tempo que estiven alí paseino moi ben, así que xa faremos como en medios e sairemos outro día para que eu recupere as horas : )
Unha aperta a todos e a todas, a pasalo ben e a ter máis cabeza ca min.
PD: Grazas Xise pola información do día despois, se non te tivera a ti non me enteraba de nada.

Inesperado bo día

2006-02-02T21:33:00.000Z

Pois teño que recoñecer que hoxe non me esperaba nin de broma que acontecese o que aconteceu. Resulta que pola mañá ía continuar coa miña busca incesante dun prezo barato para me ir ás terra helvéticas a visitar a miña irmá. Déuseme por ir preguntar a algunhas axencias e nunha déronme un prezo boísimo, pero pedíronme que lles confirmara no día se o quería ou non. Eu non estaba moi segura, así que decidín buscar por internet por última vez e acabei por atopar o mesmo vo que alí me ofrecían por nove euros máis pero un día antes, que era o que eu quería. Así que xa o collín e xa sei de fixo que do 8 ó 18 de abril non vou andar por aquí. Síntoo por María, que é o seu aniversario, pero xa llo compensarei.
E o día (ou máis ben a noite) continua. Xise, Iria e máis eu de tolas soltas por Vigo adiante. A ver como acaba. En principio creo que imos ser só nós as tres porque con iso dos exames á xente dáselle por estudar e non sae tanto. De todas formas non fai falla que saia ninguén máis, que nós xuntas + boa música (bueno, deixémolo en música) + Bartolo e/ou Viva Zapata=noite de bo rollo.
Así que aquí estou, usándolle o ordenata a Xise mentres que ela me abandona para ir cear cos seus compañeiros de resi. Snif! Pero non pasa nada, que a rede sempre ten cousas para entreter.
E nada máis, ata pronto e a pasalo ben!!!!!!!!!!!
PD: Tres hurras a Cuatro por devolver un programa esencial que todos botabamos en falta.VIVA HUMOR AMARILLOOOOOOOOO

Hai que ver como pasa o tempo

2006-01-31T12:48:00.000Z

Un ano, hai xa un ano que marchaches para Suíza. Teño que recoñecer que desque marchaches non parei de pensar en ti nin un só día. Bótote moito moito moito de menos e todo me lembra a ti. A túa casa aínda arrecende a ti, e encántame ir ó teu cuarto para ver as túas fotos e recordarte. Sei que alí estás moi ben e que ti tamén pensas en nós, pero ás veces gustaríame poder facer coma antes e subir un par de escaleiras para estar na túa casa e falar contigo. Pero as cousas cambian. De todos os xeitos, hai que mirar o lado bo: agora podo facer turismo cada vez que te queira ir ver. Quérote moitísimo, sempre te quererei. Non importa o lonxe que esteas, para min sempre serás a miña irmá favorita ; P. Coma sempre, envíoche a máis grande das apertas e o bico máis grande do mundo. Ata pronto.

¡Viva o exército vermello!

2006-01-20T12:49:00.000Z

O de onte foi un partidaso, todo hai que dicilo. Inda que nos meteran unha malleira bastante gorda (12-0) o que conta é pasalo ben. Por certo, que digo que nos meteran porque eu xa me sinto parte de equipo, coma se fose a selección de fúrbol de tradución: ¡hai que deixar ben alto o pavillón, rapaces! O máis interesante foi a segunda parte, máis que nada porque foi o que vin desque cheguei. Ademais, un dato de interese para os que non estivestes alí: creo que van acabar por ficharme a min de porteira, porque fixen un paradón... Non sei se foron os do noso equipo ou os do outro, eu só sei que estaba toda tranqui e de repente vin un balón dirixirse cara a miña cara. Ó único ó que me deu tempo foi a poñer as mans e así foi como o parei. Só engadirei dúas cousas:1ª, menos mal que levaba luvas, inda que foran das de abrigarse; e 2ª doeume o mainiño bastante durante un anaco. Aparte destas incidencias, todo ben. Hai que repetilo, para marzo con pompóns, prometido.
Falando un pouco de todo, hoxe paseime pola OFOE e estiven preguntando por bolsas de traballo para prácticas en España ou fóra, e xa me dixeron que para nós moito non hai, por variar.
En fin, que un bico e unha aperta para todo o mundo e ata prontooooooooooo. ¡¡¡ARRIBA O EXÉRCITO VERMELLO!!

Volve a rutina

2006-01-16T10:49:00.000Z

Despois do remate da semana pasada, volta á calma (relativa). Coma sempre, volvén os nervios, as poucas ganas de ir a clase e todo isto. Inda por riba, teño a Panchito enfermiño e ata hoxe á tarde non mo dan, así que teño que andar co Saxo de meu pai. A ver, non é que me queixe, pero case que me sinto máis segura co meu AX de case dez anos e co Saxo case-novo de meu pai.
Outra nova: teño que anunciar que xa formo parte do clube das medicadas, que cada día somos máis. Eu ando con xarabe de pasiflora, hai quen anda con valeriana, tila... En fin, para todos os gustos. ¡Imos acabar todas zombies! Xa veredes, xa. Pero é que eu así non podo seguir, tanto nervio e tanta leche. Xa sei que o que teño que facer é tranquilizarme e pensar que se quedo un ano máis por aquí enriba tampouco pasa nada. Total, nin sequeira sei inda o que vou facer para o ano que vén. O malo é que non é simplemente a presión de suspender, é tamén a presión de ver que tes que comezar a traballar ou a facer algo coa túa vida. Co bonito que era cando che preguntaban de pequena: ¿Que queres ser de maior? E ti respondías: cantante, actriz e veterinaria (se é que son multifacética). Agora só te podes dedicar a unha cousa e tes que valer.
Bueno, acabo xa que como siga voume poñer melancólica. Un bico para todos e todas. MUACAAAAAA

Xoves de festaaaaaaaaa

2006-01-13T10:27:00.000Z

Onte foi unha noite bastante boa, de festa coas rapazas. E todo por celebrar o meu aniversario e o de Ire, pero calquera excusa é boa, vamos. Agradecer a asistencia de Ire, que con tanto traballo e que eu ando agora máis por interpretación que por tradución, xa había tempo que non a vía. A noite non empezou mal, o único que Iria e Alba (encargadas das bebidas) chegaron como media hora tarde por unha botella rota que Alba decidiu pagar. Non pasou nada, todo perdoado, inda que había unha fame... Despois de comer e brindar co licor café ou o que fora que nos preparou amablemente Guillermo, deuse lugar á entrega de regalos. Iria decidiu grabalo todo en vídeo, pero houbo un problema coa cámara e houbo que repetilo, co que se probou algo moi importante: temos moi boa memoria (imos collendo características de intérpretes). Despois estivemos xogando a "Yo nunca he" e acabamos divididas en tres grupos, négome a dicir por que e cales foron os nomes asignados. Despois de case destrozarlle e empaparlle o piso a Xise fomo de xoldra por aí. Pero: ¡sorpresa! ¡Non había ninguén! Acabamos por entrar no Rass e pouco a pouco foise enchendo ata que chegaron Iván, Dani, Iago e cia. e feeeeeeesta rachadaaa! Sacamos fotos, bailamos, rimos... Pasámolo moi ben. De aí á visita relámpago ó Gling Gong e despois á Planta. A música non era moi boa e estaba aquilo ata os topes, pero seguímolo a pasar ben igual. Cando a compañía é boa... Ó final Xise e máis eu chegamos a casa a iso das oito da mañá, e iso que eu inda quería marcha, para unha vez que non son a queda durmida. Despois de almorzar cachos de pizza da noite anterior quentados na tostadora (mmmh...) deitámonos ás 8:45 e as 9:20 SuperNoelia estaba en pé para ir facer putasenquisas ó CUVI. E aquí estou agora, desafogando as miñas penas e facendo algo para non quedar durmida. En principio ía facer a tradución para Puelles, pero xa se sabe o que pasa cos propósitos de aninovo como facer todas as tradución para Puelles, que nunca se cumpren.
Así que, xa sabedes: ISTO HAI QUE REPETILO. Un bico a todos e a todas e ata prontooooo...
<·///><

Ano novo, ¿vida nova?

2006-01-09T12:11:00.000Z

Dios, primeiro día de clase e xa estou ata arriba de todo. Chego pola mañá e resulta que me confundo de aula ao ir facer uha enquisa, así que tiven que facer un pouco o parvo para que o profesor ó que interrumpín no medio da clase se pensara que fora un erro dos datos que me deran os de Calidade. Despois: ¡estou derreadaaaa! Non podo co cu, ata me pesa o bolso. É o malo de non durmir...
A verdade é que pensei que a volta ás clases ía ser moito mellor, con iso de que só tivemos unha semana de vacacións, supuxen que non sería tan coñazo, pero resulta que me equivoquei. É a unha do mediodía e xa estou pensando en non ir a francés e a portugués da escola de idiomas (¡que ata as 22:30 non chego a casa!) e tampouco é que me apeteza especialmente ir a consecutiva, pero haberá que facer algunha práctica que dentro de nada chega o exame.
Por certo, que no comezo deste ano acabei de ler o primeiro libro co que chorei na miña vida, si, e non me dá vergonza recoñecelo: The Time Taveler's Wife. Compreino en Londres só porque me gustou o título e acertei de cheo. Aquí tamén o hai, e o título creo que é : La mujer del viajero en el tiempo, ou algo así.
En fin, que feliz aninovo a todos e a todas e espero que o pasarades moi ben nestas festas e que os reis magos vos trouxeran moitas cousiñas. (Abaixo Papá Noel!!!!!)

22-12-05

2005-12-22T11:48:00.000Z

Hoxe gustaríame anunciar que gañei o Gordo, pero va a ser que no. O que si, hoxe FAGO UN ANO DE CARNET DE CONDUCIIIIIIIIIIIIR. Estou contentísima, xa podo quitar o L, pero creo que se me vai facer moi raro conducir se ten o rectángulo verde detrás. En principio, as celebracións consistirán en darlle clases a Samuel de 16:00 a 17:30, saída por Porriño con inclusión na autoescola Paso e portugués na escola de idiomas de 20:30 a 22:00. Interesante, ¿eh? Se é que eu monto cada juerga... É o malo de que cuadre pola semana.
Por certo, acabo de recibir as fotos do día na praia que me enviou Xise. Varias conclusións: 1. Que brancas estabamos María e mais eu; 2. Iria sempre queda ben nas fotos, mesmo cando vai moitísimo vento e todas saímos despeluxadas; e 3. ¡Hai que repetilo! Iso si, a ver se para o verán que entra nos xuntamos máis e montamos unha como a de San Xoán do ano pasado, que esa si que hai que repetila custe o que custe.
Así que en breve abandonarei o CUVI pero para volver a semana, non sexa que o bote moito de menos. Para quen o queira saber, resulta que os de español están a prepara actividades para pasar as noites da semana que vén e estamos invitados os de galego. Entre as devanditas actividades están: non sei que xogo de mesa en inglés, non sei que máis, e saír o xoves vestidos de fin de ano. Vale, non me enterei moito do que me dixeron, pero a quen lle interese que se informe ben.
En fin, que bo Nadal a todo o mundo e a pasalo ben.
<·///><
PD: Xa entregamos o traballo de medios e quedounos tan chulo... ¡Viva Pesadilla antes de Navidad!

Xa queda menos para o Nadal...

2005-12-21T10:23:00.000Z

Pero as clases coninuan para nós, como non. Cada vez que penso que non rematamos ata o 30 de decembro póñome me mal. Pero pasemos a cousas máis agradables. Nestas datas nas que nos saturan con filmes sobre atopar o significado do Nadal e todo eses rollos, eu descubrín o siginificado do compañeirismo. A historia comeza na mañá de onte (martes 20) cando me deu un ataque de histeria e estivena punto (unh vez máis) de queimar o meu ordenador ou partilo cun martelo ou outro obxecto contundente xa que o majete está por tocar a moral e non me lía o disquete onde tiña todo o trabllo de medios e despois foi durmir el só avisándome antes de que tiña un erro grave. Máis tarde baixei á biblioteca de Porriño e resulta que os ordendores de alí tampouco me deixaban baixar os documentos que me enviaran as miñas compañeiras. Así que rematei o día enviando unha mensaxe de socorro as compañeiras de penurias en medios e hoxe pola mañá tiven resposta. Ana dicíame que xa facía ela a miña parte. ¡Case me boto a chorar! Os anxos existen. E así foi como Noelia descubriu o significado do compañeirismo. Fin. Bonito ¿eh? En fin, que con xente así dá gusto facer traballos. Bueno, un bico moi grande a todos e felices festas, xa vos irei contando se me ocorre algún milagre de Nadal ou algo así.

Unha fin de semana máis

2005-12-15T17:42:00.000Z

E digo unha fin de semana máis porque de vacacións, nada. Entre as recuperacións de simultánea e consecutiva e as clases de medios do 27 ó 30 non vai quedar en realidade moitas vacacións. Bueno, polo menos os de inglés temos que dar as gracias a termos as tardes todas libres nesa semaniña, que os de francés si que deben de andar fastidiados.
De todas formas, ben pensado tampouco é que sexa unha finde aburrida. ¡Hoxe cea! Home, non é que vaia ser unha cea moi espectacular que Praza Elíptica = comidas do mundo/ McDonnal's/Capitán pescanova... Pero bueno, algo se fará. Ademais, o importante é a compañía ¡que carallo! En fin, tentaremos non beber en exceso que despois pasa como en San Teleco e non se poden andar desperdiciando as festas así como así.
Por último, un aviso a visitantes de inglés-galego masculinos: ¡A ver se anunciades nalgún sitio cando xogades os partidos! Que aquí as rapazas vos queremos ir animar con pompóns e todo iso. Bueno, a verdade é que o que queremos e enterarnos en persoa do resultado, que polo que parece cada vez vai mellor e perdedes por menos goles ;-P

Achégase o Nadal...

2005-12-01T12:01:00.000Z

Poi si, e con Nadal, tamén se achega o meu aniversario. A verdade é que este ano non penso en celebrar nada especial. Non sei por que, pero non me apetece. Será porque todos os anos o día do meu aniversario acabamos sendo os mesmos: Berto, Cris e mais eu (claro). Pero que se lle vai facer, nacendo o día 26 de decembro.
Por un lado, creo que, como todos, estou desexando que cheguen as vacacións, pero é que só pensar en todo o que vou ter que facer... ¡Non é nada xusto! A xente que traballa cando está de vacacións está de vacacións, e nós nada. Cando estamos de vacacións temos que aproveitar o tempo para facer máis traballos. Igual que as fins de semana ou os festivos, totalmente inxusto.
E falando de inxustizas, ¿¿¡¡en coño estaban pensando Lourdes e Ana Pereira cando nos puxeron tantos traballos??!! É que eu non sei se se decataron de que entres as dúas teñen UNHA SOA MATERIA. ¿Pero cantos traballos pensan que é capaz de facer unha soa persoa á vez?
En fin, relaxémonos, que estresados é peor e aínda nos queda todo o segundo cuadrimestre para queixarnos. Así que, ata pronto e a pasalo ben que temos un amago de ponte a semana que vén, inda que haxa que traballar, si.
PD: ¿Alguén sabe algo da excursión de fin de carreira?

Con optimismo, como ten que ser

2005-11-28T10:43:00.000Z

¡Que gusto dá empezar así a semana! Primeiro, que chego ó CUVI e non hai clase de consecutiva. A verdade é que agora que me atrevo con todo (ver mensaxe anterior) o medo xa llo perdín, pero o de non ter clase e poder gozar de algo de tempo para unha, é unha marabilla.
Cambiando de tema: ¡menuda fin de semana!
O venres a noite de marcha por Vigo con Iria e Carolina. Paseino moi ben. ¡Ata vimos o dobre de Jose Henrique! Iso si, quitando a marabillosa camisa de flores que levaba e bailando enriba da barra do pub. Se chega a ser el, hoxe o CUVI estaría cheo de fotos indiscretas, que o espectáculo foi a leche.
O sábado á tarde fun patinar sobre xeo á pista que montaron no porto, cerca de Bouzas. Eu paseino xenial, pero a miña cacha dereita non tanto. Teño un pedazo de negrón que non creo que desapareza ata dentro dun mes. Pero pagou a pena. Eu, por aí, dando tumbos, caendo... Bueno, que conste que despois de hora e media xa era capaz de xirar sobre min mesma e de frear, aínda que unha vez estaba co chip dos patíns de rodas e intentei frear co freo de adiante que os patíns de xeo non teñen. Afortunadamente, estaba cerca dunha das paredes e deume tempo a agarrarme antes de caer. :) Vamos, que volo recomendo a todos, que se pasa moi ben. O único malo é o prezo: 6 euracos. O bo, que eu fun cun colega que traballa para a empresa que lles puxo a carpa e fun gratis, juas, juas.
Pola noite, iamos ir ver El exorcismo de Emily Rose, pero chegamos media hora antes e outra vez non había entradas. Ó final, decidimos non arriscar e collímolas para o domingo ás dez media. Así que, esa noite estivemos dando voltas por Vigo adiante ata acabar no Babuchis xogando ó billar.
O domingo: El exorcismo de Emily Rose. Non estivo mal a peli, e eu sei de alguén a quen lle afectou máis do que se atreve a contar, pero esas cousa non se andan dicindo en público. ;P
En fin, que a ver se esta finde imos ver a de Harry Potter e a ver se hai entradas, que a xente dirá o que queira, pero a min as outras tres gustáronme moito.
Pois iso, que así todas as fins de semana. Un bico a todos e a todas e a ver se a semana segue mellorando.

Boa tarde, chi chi

2005-11-25T16:42:00.000Z

O día empezou mal, cun pesadelo na madrugada, dor de costas toda a mañá e chuvia todo o día. Despois chegou interpretación ante os medios e Diego dicindo que iamos facer consecutiva diante de toda a clase. Eu, despois do desastre da anterior consecutiva que fixera en Interpretación consecutiva (valga la redundancia) pois como que non me via con ánimos. A cousa é que cando Diego pediu voluntarios, dixen: ¡Que carai! Preséntome eu e así pérdolle o medo. Meu dito, meu feito. A primeira en saír fun eu, ¡e non me saiu nada mal!, creo eu. O malo é que despois saiu SAntiago e calquera o supera cos seus tengo en mi haber e outras voltas do vocabulario. Pero bueno, eu doume por satisfeita. A ver se sigue así e a finde vai mellorando, en principio (e polo que dixen na anterior mensaxe) hai indicios de que así sexa.
UNHA APERTAAAAAAAAAAAAAAA

Xa é venres, ¡por fin!

2005-11-25T11:25:00.000Z

Si señor, chegamos ó fin desta semana, bastante longa, por certo. De nada serviu que non houbese clase de simultánea o venres nin de textos audiovisuais o xoves. Entre as puñeteras enquisas e os traballos que nos mandan por todos lados, case non tiven tempo para relaxarme un pouco. Inda por riba, eu tiña mogollón de ganas de empezar co curso de ruso, pero agora vexo que a semana non me remata ata o sábado e xa non me mola tanto. Pero bueno, esta finde vouna aproveitar ben. De principio, se todo sae como o teño pensado, o sábado pola tarde vou patinar sobre xeo (a ver se si o fago dunha vez) e á noite a ver El exorcismo de Emily Rose. Se é que eu son un pouco masoca, encántanme as pelis de terror, pero despois morro co medo. De todas formas, non sei eu que tal estará, que ó parecer é máis ben unha película de suspense que de terror. A ver que tal. E o domingo vou ir á feira de San Cosme (se é que ó final non saio do CUVI, xa din que a cabra tira ó monte) a ver se compro algo bonito para min e/ou para a miña nai, que eu son moi boa persoa.
Así que xa vos direi a semana próxima que tal me foi. Unha aperta para todas e para todos.

Unha mensaxe curta pero intensa

2005-11-24T09:30:00.000Z

O outro día ao meu mozo déuselle por visitar o meu blog, así que , por se se che dá por volvelo facer: QUÉROTE MOITO. UN BICO ENOOOORMEEEEEEEEEEE!!!!
Ademais, a miña irmá estivo onte de aniversario, así que, para ela: QUÉROTE MOITO. UN BICO ENOOOOOORMEEEEEEE!!!!!!

¡Que marabilloso día!

2005-11-16T18:17:00.000Z

Ale, hoxe volvo ter un día pffffffff... Grazas ós que me deixastes os comentarios no do outro día porque creo que si que tendes razón, que isto é unha crise fin de carreira e que xa irá pasando. Polo de agora ando pensando en ir ó SIOPE a ver se me orientan un pouco e me din por onde podería tirar.
Cambiando de asunto: día malo. Ademais, hai un par de horiñas pasou un detalle que o mellorou. Eu, caracterizada sempre pola miña boa sorte cos móbiles, sufrín un novo percance. Deixei unha botella mal aberta no bolso e enchoupóuseme todo coa consecuente molladura para o meu móbil ocmprado en febreiro despois de que me roubaran o que me regalaran en decembro polo meu aniversario. En fin, que eu o deixei a secar pero segue medio tolo: as teclas de abaixo non funcionan e cando o dei acendido, apagouse el só. A ver como anda mañá, despois de que o deixe toda a noite a secar e a descansar. Conclusión: como o meu walkie-talkie non haberá nunca nada igual.
E nada máis, moitos bikiños a toda a xente (bueno, máis ben ós dous ou tres que andades a ler o meu blog) e ata prontooooooooo.

San Teleco, San Teleco

2005-11-15T15:20:00.000Z

¡Que desastre de noite! En dúas horas botei abaixo todos os mitos que creara ó meu redor con aquela sentencia miña que todos coñecedes de: Eu son unha das poucas persoas que pode dicir que con todas as borracheiras que teño pillado, nunca cheguei a potear. Pois aí vai todo ó carallo. Cheguei a iso das seis e a verdade é que tiña bastante fame antes de saír de casa, pero despois esquecinme. A cousa é que empecei cun "inocente" vaso de vodka con kas limón (bastante cargadiño, por certo, pra unha vez que o cargan). Despois atopeime con Xisela que andaba a arrastrar unha botella de kalimocho, e eu, claro, como boa amiga que son, pois axudeille a levala. Máis tarde atopámonos con David e cía. que me dixo que non ía dar bebido a botella de mocho que tiña man e eu, como boa compañeira de clase que son, pois axudeille. Pois entre risas e broncas nos baños da biblioteca central por falar demasiado alto (estaba no váter falando polo móbil con Iria e ó parecer escoitábaseme fóra) o alcohol foi subindo, subindo ata que acabou saíndo por fóra. Botei o pouco que comera como dúas ou tres veces e a iso das dez estaba na camiña durmindo a mona. Xa pedín desculpas a Xise e Iria por non persoarme en VIgo máis tarde, pero como que eu non estaba para andar de marcha. ¡Menos mal que Bertiño andaba por alí para me axudar! SEnón, estaría aínda hoxe por aí tirada durmindo a mona. Pero o que máis me fodeu de todo isto non foi acabar poteando, nin acabar co mito que creara ao meu redor, nin sequera non saír. O que máis me doe é que case non me lembro do que fixen no que (espero, sinceramente) será o meu último San Teleco como universitaria, que non o derradeiro, ollo. En fin, unha anécdota máis para contar... Supoño.

AQUÍ ESTAMOS DE NOVO

2005-11-04T12:16:00.000Z

Hoxe, que por fin vai bo tempo, estou de baixón. Despois dunha semana de choiva vén o sol pero eu nin me entero. Odio isto. Ó mellor é só porque, como cada mes, ando coa regla, pero non creo. Eu creo que máis ben estou a pasar por unha crise pre-fin de carreira. Porque eu non sei o resto da xente, pero eu non teño nin idea de que facer da miña vida.
Despois está o da excursión de fin de carreira. Que aquí todo o mundo fala de ir a un sitio ou a outro pero ninguén se pon a organizar nada. Que eu tampouco o penso facer, vamos. Xa tiven unha mala experiencia organizando cousas e paso de volver tentar a sorte. Ademais, isto había que empezar a falalo a finais do curso pasado para organizar todo como é debido.
Pero bueno, o tema é que eu estou depre. A ver se polo menos hoxe entre simultánea e xurídicos me animo un pouco (conste que o digo en serio, que a min me gustan moito as materias e os profes...).
En fin, xa volverei deixar algunhas palabras máis cando estea máis animada ou cando teña máis tempo ou simplemente cando me apeteza.
UN BICO A TODO O MUNDO

BACK FROM LONDON

2005-10-10T16:48:00.000+01:00

Pois si, pois si. Xa estamos de volta. Dous meses e medio na terra nai do inglés deron para moito. Festas (inda que hai dicir que non demasiadas), busca de traballo, risas, bágoas... e aprender algo do idioma, claro, que case se nos esquece para que estabamos aló. En fin, que a min, a verdade, soubome a pouco, inda que eu cría que dos meses e medio era de abondo para aprender algo. O que si aprendín foi a valerme un pouco por min mesma e esas cousas, que era a primeira vez que saía da miña casa durante tanto tempo: triste pero certo. O que si, é que recordos tróuxenme de abondo: roupa (toda a que me a min me gustara, inda que ós meus acompañantes non), algún outro recordo e libros. Sobre todo libros, que se non me trouxen máis foi porque non tiña en que levalos.
Conclusión: aconsello de todo corazón que todos aqueles que, coma min, non fostes de Erasmus (ou si fostes, é igual) vos vaiades por aí ó estranxeiro que mesmo se traballas e te agobias, ó final pásalo ben.
UN BICO A TODOS E TODAS OS QUE VOS LEMBRASTES DE MIN DURANTE O VERÁN.

A vida en Londres

2005-08-06T16:03:00.000+01:00

Por fin, parece que despois de tanto tempo a nosa vida en Londres vai mellorando 'os poucos. Se 'e que iso de se relacionar coa xente 'e unha boa forma de pasalo ben. Dende hai unha semana estamos a andar cun grupinho de espanhois moi majos, e agora xa me vai gustando m'ais esta cidade. O que pasa 'e que eu sigo coa paranoia do metro, e cada vez que me subo nun vou toda hist'erica mirando para toda a xente. Mar'ia est'a a traballar nun pub ingl'es moi guapo, e eu empezo o venres que v'en nunha perruquer'ia como recepcionista. O traballo est'a bastante ben: dous d'ias libres 'a semana (domingo e luns), traballo de 9:30 a 18:00 e 200 libras 'a semana de paga, que non est'a pero que nada mal compar'andoo co do restaurante que eran 180, s'o tinha un d'ia libre 'a semana e traballaba como unha mula. A cousa 'e que eu non empezo no choio ata o venres da semana que v'en, as'i que durante este tempo voume dedicar a facer turismo, que xa est'a ben, levamos un mes aqu'i e non conhecemos case nada. Volvendo 'o da xente, parece que 'o final quedamos s'o as de sempre. Estes d'ias empeza a marchar toda a penha da residencia coa que andamos, 'e dicir, os espanhois que hai, que somos todos como unha pinha. As'i que dentro de 15 d'ias, cando xa marche todo o mundo, volveremos 'o ostracismos dos primeiros tempos en Londres, que bonito! En fin, que moitas gracias polos voso emilios, chamadas, etc. e gracias a Xise pola s'ua visita, que foi moi divertida. Un bico grande a todo o mundo e ata prontoooooo

E seguimos en London...

2005-07-26T11:37:00.000+01:00

Antes de comezar s'o lle quer'ia dar as gracias a toda a xente que nos anda mandando mensaxes (sexa por m'obil ou por emilio) e que a'inda se lembran de n'os.
Aqu'i todo segue m'ais ou menos igual. Eu continuo a traballar no restaurante italiano onde me colleran, o problema 'e que me mato a traballar para que me paguen 3,75 £ a hora (que 'e unha aut'entica mieeeeeeerda) e inda por riba a dona 'e unha zorra que necesitaba un bo polvo para se relaxar, e perd'on pola expresi'on pero se a conhecerades pensar'iades o mesminho ca min. As'i que esta semana xa a mando a tomar por saco e deixo o sitio. Me jode porque me levo xenial co manager e a outra camareira que traballa comigo, pero 'e que a dona me trata como se fose parva e paso de aturala m'ais tempo. D'ixenlle 'o manager que estar'ia ata que atopase a algu'en novo, pero ata manh'a non empeza coas entrevistas e eu como moito, moito, moit'isimo, qu'edolle ata o sa'bado, que ma'is tempo al'i paso de estar. Mentres tanto, como esta semana traballo de tarde (de 16.30 ata 00.15) polas manhas voume dedicar a descansar e a visitar algo a cidade, que levamos tres semanas aqu'i e non vin case nada.
Mar'ia tivo onte unha proba nun pub escoc'es que disque tinha moi boa pinta, o que pasa 'e que lle d'a algo de rollo porque non entende moi ben 'a penha nin conhece os nomes das cervexas. Pero n'os seguimos int'entandoo, e seguro que acabamos tendo algo bo, malo ser'a [frase que xa se convertiu no noso lema deste ver'an].
Por certo, que manh'a v'en Xise, as'i que xa seremos tres tolas soltas por Londres. A ver se queda bastante tempo e as'i visitamos todo o que eu inda non vin, que 'e a maior parte da cidade.
En fin, que seguimos tirando, con medo a m'ais bombas e todo iso, pero cara adiante, claro. Moitos bicos a todo o mundo e a pasalo ben.
PD: Gracias Iria por dicirme o das notas de terminolox'ia.

Queridas Mari'an, Iria, Xise e resto do mundo

2005-07-16T11:56:00.000+01:00

Respondendo 'as vosas petici'ons, que saibades que estamos ben, desesperadas por atopar choio, pero ben. Esperamos ansioas sempre as vosas mensaxes, chamadas e visitas. Que saibades que o dos e-mails xa 'e m'ais chungo, pero os nosos n'umeros de m'obil son: meu- 0044 07 914 193 208, Mar'ia- 0044 07 914 193 226. Abst'enhanse de utilizar estes n'umeros para facer chamadas obscenas. BIKOS ENORMES A TODAS E A TODOS E A PASALO BEEEEEEEEEEN

Vaia con londres!

2005-07-16T11:47:00.000+01:00

Antes de nada, pedir perd'on porque neste teclado non hai tiles, o 'unico que hai 'e o ap'ostrofo e como tenho o costume de lle ponher tiler, vai as'i. Seguindo: levamos unha semana en Londres e nin temos chollos nin inda visitamos nada de nada, como estamos buscando choio... A xente 'e supermaja, pero por agora o 'unico que estamos a facer e a pasarnos o d'ia dando voltas por londres e botando centos de curr'iculums en todos lados, en serio: supermercados, tendas de roupa, librer'ias... Mesmo nun Blockbuster, botamos. En fin, que se seguimos as'i imos acabar por volver pa espanha como cando saimos: con poucos cartos e o mesmo nivel de ingl'es. Home, nesta semana algo xa aprendimos: MIND THE GAP, PLEASE, MIND THE GAP (que non paran de o repetir no metro) ou CLEAR THE DOORS, PLEASE (no metro e nos ascensores)... e pouco m'ais, vamos, cousas moi 'utiles. En fin, que espero que esteades todos a pasar un bo ver'an e que vos tostedes moito moito na praia. Por certo, que sinto non escribir m'ais a miudo pero aqu'i ata internet 'e car'isimo: 1£ a hora na nosa residencia, e 'e do m'ais barato. BIKINHOS A TODOOOOOOOOOOOOOS

¡MARCHAMOS PARA LONDRES!

2005-07-05T10:33:00.000+01:00

Xa queda menos, máis exactamente, unhas 18 horas para que estea en Londres. Estes días estou a pasar por unha chea de sensacións e inda non sei con cal quedarme: nervios, tranquilidade, alegría... Creo que agora xa sei o que sentistes as que fostes de Erasmus os días antes de marchar. Paso todo o día a pensar no que me falta por meter na maleta, e dáme a impresión de que se me esquece algo. Onte Berto estívemo axudando a facela, pero é que cada vez que a ve dálle un rollo... Pero a que me dá máis pena é Rubi, non sabe a onde marcho, nin canto tempo, ¡pobriña! Home, en realidade máis pena danme os meus pais, que aínda que din que van quedar moi ben os dous sós e que se alegran por min, eu sei que lles vai fastidiar moito o de que se lles marchen as dúas fillas case xuntas. Pero non pasa nada, que eu en outubro xa ando por aquí outra vez. Así que, supoño eu que a próxima vez que escriba algo aquí xa andarei por terras inglesas. ¡Que ilu! Ata prontoooo

Fin das clases, fin do CUVI

2005-06-30T14:17:00.000+01:00

Evidentemente, fin do CUVI ata o curso que vén, que en realidade é dentro de ben pouco. Pero hoxe, 30 de xuño de 2005 podo dicir que xa rematei a miña laboua no CUVI. Acabáron os exames, as clases, o traballo de terminoloxía... É que non o podo crer. O único que me falta é ilo recoller encadernado á reprografía e entregalo. Mañá subo para a Xunta de facultade e ¡xa está! Non volvo aquí ata principio de outubro. Que por certo, xa me joderon ben, acabo de mirar o calendario escolar do ano que vén e para os que vos interese, empezamos o 21 de setembro. ¡Que ilu! A min como que me dá igual, non contaba con vir ata outubro co de ir visitar a miña irmá a Zurich e non creo que o faga antes. Só espero que Xise me dea feito ben a matrícula para a escola de idiomas ; ), que os profesores do curso próximo sexan un pouco mellores que os deste ano (iolanda galanes, de agustín...) e que o pasemos moi moi ben. ¡Que é xa o último ano! A ver se alguén se anima e facemos excursión de fin de curso ou algo parecido, porque como de paso de ecuador nada, de nada... Iso si, eu non organizo nada para ninguén máis que non sexamos as miñas nenas e máis eu, que xa tiven varias malas experiencias. Así que iso, a gozar das vacacións e a poñerse moi morenos na praia (se volve o sol, claro).

FIN DE EXAMES, POR FIN

2005-06-28T12:31:00.000+01:00

Pois si, pois si, pois si... ¡¡¡¡REMATEI OS EXAMES!!!! Estou que non quepo de gozo en min mesma, de verdade. Agora chega o relax, bueno, relativo relax, porque entre o traballo de terminoloxía (agg... peeira, xa non ajuanto máis, a ver se rematamos) e a preparación para a viaxe a Londres. Eu quérome poñer hoxe a facer a maleta, pero xa non me lembro quen foi que me dixo (xa sabedes a cabeza que eu teño) que era unha burrada facelo con tanto tempo de antelación, pero xa sabe, teño que buscar as braguitas bonitas e todo iso para levar. Ó principio non me facía moita ilusión (despois do chasco do ano pasado) pero gracias a María volvo ter ganas de ir. De feito, mesmo hai días en que penso que imos ir pouco tempo, pero xa veremos que tal. Polo de agora volvo ter ganas de ir e de mellorar un pouco o meu english que anda bastante pobre. Cando estea por aló xa vos irei contando que tal.

PD: ¡Viva Galicia! ¡e que vivamos todos os galegos finalmente libres!

¡Que bo día que fai!

2005-06-28T08:50:00.000+01:00

Que bo e estupendo día para comezar un blog. Non sei se realmente lle acabarei sacando uso a isto, pero polo de agora tiña ganas de contarlle ó mundo o contenta que estou por poder dicir a berros ben altos: MARCHOU FRAGAAAAAAAAAAAAAAAAA. Por fin, por fin, grande alegría. Agora xa me podo sentir máis orgullosa que nunca de dicir que son galega porque xa hai un cambio, Galicia avanza, ou polo menos muda un pouco, que tamén é bo e importante. A primeira hora da mañá entereime, e o primeiro que fixen foi mandarlle un e-mail a algúns dos meus coñecidos, porque as boas novas hai que compartilas. Espero que agora todo siga indo a mellor, inda que lle recordo a todos aqueles que xa se están preparando para criticar o novo goberno, que todas as mudanzas levan tempo. Así que, amigos, paciencia e alegría, que hoxe chove pero ¡que bonito día que vai!